📖
कृत्रिम फूलको वासना - परिच्छेद २:
शून्य सुगन्धको खोजी
रातभरि समर्पणको आँखा झिमिक्क भएनन्। झ्याल बाहिर सहरका अनगिन्ती बत्तीहरू बलिरहेका थिए, तर उसलाई ती सबै बत्तीहरूले आफूलाई गिज्याइरहेको जस्तो महसुस भइरह्यो। प्रकृतिको त्यो एउटा वाक्य—"कृत्रिम फूलबाट कहिल्यै वासना आउँदैन"—उसको दिमागमा एउटा 'लुप' मा बजिरहेको थियो।
भोलिपल्ट बिहान समर्पण आफ्नो भव्य कार्यकक्ष (Office) मा बसिरहेको थियो।
अगाडि करोडौँको डिलको फाइल थियो, तर उसको ध्यान फाइलमा थिएन। उसले आफ्नो टेबलको कुनामा राखिएको एउटा सानो 'क्याक्टस' को बोटलाई हेर्यो। त्यो पनि प्लास्टिककै थियो। बाहिरबाट हेर्दा हरियो र सुन्दर, तर न त त्यसले अक्सिजन दिन्थ्यो, न त त्यसलाई पानीको आवश्यकता नै थियो।
उसलाई लाग्यो, उसको आफ्नो जीवन पनि ठ्याक्कै त्यस्तै भएको छ।
"समर्पण, आज बेलुका हाम्रो सपिङ जाने प्लान छ नि, बिर्सियौ?" शायराको फोन आयो।
"शायरा, म आज अलि व्यस्त छु। अर्को पटक जाउँला न," समर्पणले झर्को मान्दै भन्यो।
"व्यस्त? तिमी सधैँ व्यस्तै त हुन्छौ! ठिकै छ, म एक्लै जान्छु," शायराले रिसाउँदै फोन राखिदिई।
समर्पणले फोन टेबलमा फाल्यो र कुर्चिमा अडेस लाग्यो। उसलाई यो 'परफेक्ट' देखिनुपर्ने दबाबबाट मुक्ति चाहिएको थियो। उसले हिजोको पार्टीमा भेटिएकी त्यो युवती 'प्रकृति' को बारेमा सोच्न थाल्यो। उसको त्यो सरल हाँसो र आँखामा भएको इमानदारिता यो सहरमा कसरी सम्भव भयो होला?
उसले हिजोको पार्टीको आयोजक साथीलाई फोन गरेर प्रकृतिको बारेमा सोधपुछ गर्यो। थाहा भयो, प्रकृति सहरको एउटा पुरानो गल्लीमा 'आर्ट ग्यालरी' चलाउँदिरहिछन्।
बेलुकाको समय। सहरको कोलाहल र ट्राफिक जाम छिचोल्दै समर्पण त्यो ठेगानामा पुग्यो। त्यो ठाउँ मुख्य सहरभन्दा अलि फरक थियो। पुराना घरहरू, साना पसलहरू र मानिसहरूको वास्तविक चहलपहल। एउटा सानो काठको ढोका माथि लेखिएको थियो—'प्रकृतिको क्यानभास'।
भित्र पस्नासाथ समर्पणलाई एउटा अनौठो सुगन्धले स्वागत गर्यो। यो कुनै महँगो परफ्युमको बास्ना थिएन। यो त माटोको सुगन्ध, ओसिलो भित्ता र भर्खरै चलाइएको 'ओयल पेन्ट' को मिश्रण थियो। ग्यालरीको भित्ताभरि अनगिन्ती पेन्टिङहरू झुण्ड्याइएका थिए। कुनैमा पहाडबाट खसिरहेको झरना थियो, कुनैमा गाउँको साँझ, त कुनैमा एउटी वृद्धाको अनुहारका रेखाहरू।
प्रकृति एउटा ठुलो क्यानभासको अगाडि उभिएकी थिइन्। उनको हातमा ब्रस थियो र गालाको एक कुनामा अलिकति नीलो रङ्ग लागेको थियो। उनी आफ्नै संसारमा मग्न थिइन्।
"अँ... नमस्कार!" समर्पणले बिस्तारै भन्यो।
प्रकृति झसङ्ग भएर फर्किइन्। उनले समर्पणलाई देख्नासाथ चिनिन् र मुस्कुराउँदै भनिन्, "ओहो! 'प्लास्टिकको गुलाब' मन पराउने मान्छे यहाँ? यो बाटो कसरी बिर्सनुभयो?"
समर्पण अलिकति लज्जित भयो। "म... म मात्र यो ठाउँ हेर्न आएको। तपाईँले हिजो जे भन्नुभयो, त्यसले मलाई यहाँसम्म डोर्यायो।"
प्रकृतिले आफ्नो ब्रस भुइँमा राखिन् र भनिन्, "भन्नुस् त, कस्तो लाग्यो मेरो यो सानो संसार? यहाँ कुनै पनि कुरा 'परफेक्ट' छैनन्, तर यी सबै वास्तविक छन्।"
समर्पणले एउटा पेन्टिङलाई नजिकैबाट हेर्दै भन्यो, "यो सहरमा सबै कुरा सफा र चम्किलो हुनुपर्छ भन्ने सिकाइन्छ। तर तपाईँका यी पेन्टिङहरूमा त दागहरू पनि कति सुन्दर देखिँदा रहेछन्।"
प्रकृतिले गहिरो सास फेर्दै भनिन्, "दाग त जीवनको प्रमाण हो समर्पण। जसमा दाग छैन, त्यो त या त भगवान् हो, या त मेसिन। मान्छे त सधैँ अपूर्ण हुन्छ, र त्यही अपूर्णतामै त सुन्दरता लुकेको हुन्छ।"
दुवैका बीचमा केही बेर मौनता छायो। बाहिर सिमसिम पानी पर्न थालेको थियो। माटोको बास्ना अझ गाढा भएर आयो। समर्पणलाई लाग्यो, उसले वर्षौँदेखि जुन 'वासना' खोजिरहेको थियो, त्यो कुनै महँगो होटलको पार्टीमा होइन, यो सानो र धुलो लागेको आर्ट ग्यालरीमा रहेछ।
"एउटा कुरा सोधौँ?" समर्पणले आँखा जुधाउँदै सोध्यो।
"सोध्नुस् न," प्रकृतिले भनी।
"तपाईँलाई यो कृत्रिम सहरमा बस्न डर लाग्दैन? जहाँ सबैजना एकअर्कालाई प्रयोग गरिरहेका छन्?"
प्रकृति अलिकति हाँसिन् र भनिन्, "डर त लाग्छ। त्यसैले त म यी रङ्गहरूसँग खेल्छु। कम्तीमा यिनीहरूले कहिल्यै झुटो बोल्दैनन्।"
त्यो साँझ समर्पण त्यहाँबाट फर्कँदा ऊ भित्र एउटा नयाँ मान्छेको जन्म भइसकेको थियो। उसको कोटमा अलिकति 'पेन्ट' को रङ्ग लागेको थियो, जुन उसले मेटाउन चाहेन। उसलाई लाग्यो, यो रङ्ग उसको जीवनकै सबैभन्दा मूल्यवान् गहना हो।
तर उसलाई थाहा थिएन, यो नयाँ बाटोमा उसलाई रोक्न शायरा र उसको वैभवशाली समाजले कुन हदसम्मको षड्यन्त्र बुन्नेछन्।
(क्रमशः...)
